×

‘Als ik iemand opvrolijk, maakt dat mij net zo blij’

Elke dag heeft een gouden randje voor Carla Schmidt, oftewel CliniClown Polleke. “Dit werk wordt nooit routine.”

Als CliniClown Polleke met maatje Toos de huiskamer van het woonzorgcentrum inloopt, grijpt een bewoner in een rolstoel haar meteen bij de arm. Ze weet van de zorgmedewerkers dat deze mijnheer door zijn dementie niet meer kan praten, maar wel veel schreeuwt. Hij zorgt vaker voor onrust op de afdeling.

Polleke is niet bang en ontspant automatisch onder zijn stevige greep. Kalm maakt ze oogcontact en gaat een gesprek aan. Polleke reageert op zijn klanken en blikken, vol oprechte aandacht. Ook híj ontspant daardoor en laat haar los. Als Polleke even later met Toos een lied zingt voor de bewoners, draait ze zich nadrukkelijk naar hem toe. Dat directe contact emotioneert hem: hij barst in huilen uit. Een verzorgster schiet ook vol als zijn medebewoners troostend om hem heen gaan staan. Hij wordt aangeraakt en door iedereen toegezongen.

Gouden randje

Elke werkdag van Polleke, oftewel Carla Schmidt heeft voor haar een gouden randje. Dagelijks maakt ze wel zoiets speciaals mee, vertelt ze. “Ik doe dit werk 23 jaar en voel me nog steeds bevoorrecht dit te mogen doen. Elke dag kunnen spelen, daarmee iets kunnen betekenen voor anderen, de wereld een beetje mooier maken, dit werk wordt nooit routine.”

Carla had al veel gedaan voordat ze uiteindelijk als CliniClown verder ging: kunstacademie, sociale academie, ze werkte met kinderen, was pedagogisch medewerker in het UMCG, en deed theatersport (improvisatietheater). “Toen ontmoette ik iemand die ziekenhuisclown was. Dat werk sprak me meteen aan. Het is zo’n rijk vak. En het is niet alleen geven. Als je iemand opvrolijkt maakt dat mij net zo blij.”

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier

Wie Polleke is? “Een beetje een nerdje.” Ze denkt dat ze alles weet. Eigenwijs en snel. Maar uiteindelijk gaat er natuurlijk van alles fout of is het toch het maatje wat met de eer gaat strijken.” Carla is vergroeid met Polleke en leert naar eigen zeggen nog steeds van haar. “Soms, in vervelende situaties, verplaats ik me in Polleke. Als ik dan in de supermarkt in de verkeerde rij sta, wordt dat ineens de leukste rij, de rij waarin van alles spannends gebeurt.”

Therapie

CliniClown met rode neus en baby.

Carla speelt voor mensen met dementie, in ziekenhuizen en voor kinderen in een revalidatiecentrum in Beetsterzwaag. Daar heeft zij met haar clownsmaatje Joep (Ria Le Sage) een bijzondere rol. Als een therapeut dat nodig acht, sluiten ze aan, of het nou fysiotherapie is, logopedie, ergo- of muziektherapie. Als bondgenootjes van de kinderen helpen ze hun angsten te verminderen, zodat het kind tijdens het oefenen net dat stapje meer durft te zetten. Carla: “We verstoren de behandeling niet, een kind moet een bepaalde oefening doen. Maar doordat wij erbij zijn gaat het op een speelsere manier. De clowns kunnen het niet, dan zal het kind weleens laten zien hoe het moet. Of je doet het gewoon samen wat het al leuker maakt.”

Buiten spelen

In de afgelopen periode moest Carla door corona noodgedwongen op afstand spelen. Samen met haar clownsmaatjes bedacht ze verschillende hilarische buitenvoorstellingen, voor de ramen van zorgcentra voor mensen met dementie, zoals ramen wassen, een viswedstrijd, tekenen op de ramen en een fanfare. Ook speelde ze online speciaal voor kinderen in het ziekenhuis.

Ze houdt van alle aspecten van haar vak, ook de soms heftige ontmoetingen. Ze herinnert zich nog haarscherp die dag op de kinder-IC waar een peuter op sterven lag. “Dat het voor iedereen helemaal ok was dat we erbij waren op zo’n intiem moment, blijft zo indrukwekkend. Heel veel momenten zitten voor altijd in je hart.”

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier