×

‘De mooiste momenten ontstaan soms vanzelf’

Mark Willekens (36) werkt nog niet zo lang als CliniClown Oeps. In dit verhaal vertelt hij over zijn vak en de bijzondere momenten die ontstaan. “Na de eerste keer wist ik: dit wil ik altijd blijven doen.”

Het meisje in de ziekenhuiskamer zit rechtop in bed. Ik zie aan haar sippe koppie dat ze niet lekker in haar vel zit. De kamer heeft een schuifdeur. Clown Jop en ik worstelen met de veel te kleine opening, hoe gaan we hier ooit samen doorheen passen? We botsen tegen elkaar aan, staan steeds op de verkeerde plek. Met een schuin oog kijk ik naar het meisje. Ik zie hoe haar uitdrukking verandert, ze haakt steeds meer aan. In het begin nog wat aftastend.

Dan gaat ze rechtop zitten en verschijnt er een grote lach op haar gezicht. “Nee zo moet het niet”, roept ze, als we samen achterstevoren proberen door de opening te schuifelen. Ze pakt de regie. “Als jij nou even daar gaat staan”, commandeert ze, “en jij daar, dan moet het lukken.” En warempel: het lukt, we zijn binnen! Dit zijn de momenten waar ik van geniet. De overgang van een ziek kind in bed naar een meisje dat lekker los kan gaan op de clowns die het allemaal verkeerd doen.

CliniClown Oeps bij een vrouw met dementie.

Voldoening

Toen ik de audities voor CliniClowns voorbij zag komen, dacht ik: nu of nooit. In februari rondde ik mijn opleiding af en nu speel ik in de regio Noord-Holland. De eerste keer in het ziekenhuis vond ik hartstikke eng en het ging zeker niet vlekkeloos. Ik zat te veel in mijn hoofd, vroeg me de hele tijd af of ik het wel goed deed. Maar na afloop wist ik een ding: dit wil ik altijd blijven doen. Ik haal zo veel voldoening uit het spelen als clown. Dat een dag voor een kind net even anders verloopt als wij een ziekenhuiskamer binnenkomen dan wanneer we er niet zijn. Dat we ze dat ene kleine moment van ontspanning kunnen geven.

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier

Tot leven

Spelen voor mensen met dementie vind ik ook fantastisch. Tijdens mijn stage waren we op bezoek bij een oudere dame die vroeger op hoog niveau had gedanst. Natuurlijk moesten we met haar balletten. De vrouw kwam tot leven, ze wist nog precies alle posities en bewegingen. Je zag dat dansen haar tweede natuur was. Ik deed alles verkeerd. Ik bleef achter een stoel hangen, mijn spagaat mislukte jammerlijk. Ze vertelde me streng dat ik mijn voeten niet goed neerzette. Ik zag haar ontspannen. Het dansen was van haar.

Verdwaald in het ziekenhuis

Bij elke kamer die je binnenkomt is alles leeg en nieuw en staat de situatie open voor vers spel. Zelfs op de gang kan iets ontstaan. Zo kwamen we in het AMC een gespannen moeder tegen, ze wist niet op welke afdeling ze moest zijn met haar zoontje. Verdwaald in het ziekenhuis, toch al geen fijne omgeving.

We liepen met haar mee naar de balie. En terwijl zij werd geholpen, speelden wij een liedje voor haar zoontje met het syndroom van Down. Hij was gebiologeerd, een grote glimlach verscheen op zijn gezicht. Ook zijn papa en mama ontspanden. Ze waren samen in het hier en nu. Op zo’n moment besef ik waarom ik dit werk zo leuk vind: de mooiste momenten ontstaan soms vanzelf.

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier