×

In de wereld van Mus gaat de tijd wat trager

Achttien jaar speelt Anne van Bergeijk (50) al voor mensen met dementie en kinderen met een ziekte of beperking.  Ze geniet nog elke dag van de ‘ont-moetingen’. “Mensen in een zorgsituatie moeten veel, met de clown hoef je even niks.”

Ik zie Pepijn nog zo voor me in zijn rolstoeltje. Hij was behoorlijk beperkt, zowel fysiek als verstandelijk. Als ik als clown Mus binnenkwam, moest hij haar altijd even zoeken met zijn ogen. Zodra hij haar in de gaten kreeg, ging zijn blik open. Hij lachte dan niet alleen met zijn gezicht maar met zijn hele lijf. We speelden meestal een eenvoudig spel met een zacht paars zwabbertje op een stokje. Hij vond het heerlijk om het over zijn hoofd of langs zijn handen te voelen strijken. Ik liet het zwabbertje steeds in en uit zijn blikveld verschijnen en verdwijnen. Hij dook er altijd helemaal in, zo mooi. Pepijn leeft helaas niet meer, maar ik koester de herinneringen aan hem.

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier

Mooie ontmoetingen

Ik werd clown na een niet-afgeronde studie journalistiek en een opleiding tot medisch secretaresse. Daarna werkte ik op het medisch secretariaat van een mytylschool. Zo’n fijne omgeving, daar verloor ik mijn hart aan de zorg waarin ik tien jaar bij verschillende instellingen gewerkt heb. Ik deed altijd al veel aan theater en maakte muziek in mijn vrije tijd. Zo kwam de clownerie op mijn pad. Ik volgde alle cursussen en workshops die ik kon vinden en ging naar de clownsschool in Amsterdam. In 2003 begon ik bij de Faria-Clowns, een kleine clownsstichting, als vrijwilliger, waar ik speelde voor mensen met dementie. Dat voelde meteen goed. Deze mensen hebben een andere ervaring van tijd. Als clown beweeg je naar hen toe. Niks is gek of raar voor de clown, alles is goed. Het leverde zulke mooie ontmoetingen op. Soms was het spel klein, soms groot, elke keer weer anders. Voor mij kwam daar alles samen: het theatrale en het sociale. Ik wist: dit is het voor mij. Drie jaar later werd ik aangenomen bij CliniClowns.

Op dit moment speel ik als Mus in het Klein zintuigenorkest, in het Bravis ziekenhuis in Bergen op Zoom, op een medisch kinderdagverblijf en in een instelling voor kinderen met auditieve beperkingen. Sinds corona ben ik als Mus ook regelmatig op de CliniClowns App te vinden.
 

Ondeugend

CliniClown Mus met Pepijn

Wat voor clown Mus is? Ik vind het best lastig om haar te omschrijven, daarom vroeg ik het laatst aan mijn collega Henk. ‘Mus is een lieve, nieuwsgierige en een tikkeltje ondeugende clown’, zei hij. ‘Ze leeft in een wereld waar de tijd iets trager gaat en de kleuren frisser zijn. Ze botst goedgemutst op de realiteit, daar begint het spel’. Dat vond ik zo mooi omschreven. Het is na al die jaren nog steeds een voorrecht dat ik een kleine rol mag spelen in het leven van kinderen en ouderen in zorgsituaties. Laatst las ik een citaat: ‘Een moeilijke situatie licht verteerbaar maken zonder het gewicht ervan te ontkennen’. Dat is precies wat wij doen als clowns. Wij nodigen de lichtheid uit. Soms brengen we een simpel luchtverfrissertje en soms een diepgaand contact.

Even niks hoeven

Ik zie ons werk als ont-moeten, met een streepje ertussen. Mensen in een zorgsituatie moeten veel, met de clown hoef je even niks. De clown nodigt uit, maar je mag ook gerust nee zeggen. Het hoeft niet altijd supergrappig te zijn, maar het is wel even iets anders.

Geef zieke kinderen en mensen met een beperking of dementie afleiding en plezier