×

‘Ik wilde er constant voor haar zijn, maar dat is onmogelijk’

Al bij de geboorte heeft Hildes dochter Giulia moeite met ademhalen. Een zware tijd volgt, waarin het gezin met vallen en opstaan steeds dichter bij een diagnose komt. Hilde deelt haar verhaal.

Mijn zwangerschap voelde als bijna 39-jarige echt als een cadeautje. Ik genoot er enorm van en alles ging goed, tot mijn vliezen braken na 36 weken, te vroeg dus. ‘Gelukkig’ duurde de bevalling dusdanig lang dat Giulia toch nog met 37 weken ter wereld kwam. Een prachtige dochter, ik voelde me de koning te rijk.

Waar is Giulia?

Na de bevalling hielp de verpleegkundige me met douchen, terwijl ik mijn vriend David met Giulia op schoot achterliet in de bevalkamer. Ik kwam vrolijk kletsend de badkamer uitgelopen toen ik David midden in de kamer zag staan. Ik zie zijn verschrikte gezicht nóg voor me, ik kreeg geen contact met hem. En Giulia? Die was er niet.

Beademing

Toen ik stond te douchen, was Giulia blauw aangelopen en meegenomen naar de reanimatieruimte. Toen ik haar weer zag, lag ze in een couveuse, aan de beademing. Een verschrikkelijk moment. Omdat de dokters een infectie vermoedden, had ze antibiotica gekregen. Het was afwachten of ze weer zelfstandig ging ademhalen. 

Na vier dagen gebeurde dat en mocht Giulia mee naar huis. Eindelijk tijd om te genieten, dachten we. Maar een dag later zaten we weer in het ziekenhuis vanwege een te hoog bilirubinegehalte. Op zich niet levensbedreigend, maar ik kon niet ophouden met huilen. Ik was compleet óp. Gelukkig mochten we Giulia de volgende dag weer mee naar huis nemen. Al met al een moeilijke start.

Ik wilde er altijd zijn

Na een paar maanden merkte ik dat het niet goed ging met mij. Ik vond het lastig Giulia uit handen te geven, zelfs mijn moeder mocht de kinderwagen niet duwen. Ik wilde er constant voor Giulia zijn, maar dat is onmogelijk. Door EMDR-therapie kwam ik erachter dat ik me schuldig voelde. Giulia was nog maar een paar uur op de wereld toen het bijna helemaal misging. Ze had dood kunnen gaan en ik was niet bij haar. Ik voelde me een slechte moeder.

Ambulance

Giulia in de tuin.

De tijd verstreek en toen Giulia anderhalf was, werd ze ineens extreem ziek. De koorts ging maar niet weg en ze ademde wel 70 keer per minuut. De vrouw van de huisartsenpost sprak me streng toe: probeer haar erbij te houden en er komt nú een ambulance aan. Dit was ernstig.

Isolement

Giulia en ik kregen samen een kamer waar we niet vanaf mochten in verband met corona. Na de opluchting (we waren in goede handen) kwam de verschrikking. We konden letterlijk geen kant op. Giulia lag aan de monitor en kreeg zuurstof toegediend. Ze werd maar niet beter, het duurde en duurde. En ik? Ik voelde de angst van tijdens haar geboorte weer terugkomen. De artsen vermoedden een RS-virus met een lange hersteltijd. Het zou goedkomen, maar ik merkte aan mezelf: ik kon niet meer.

Bezoek van de CliniClowns

Op de eerste dag van haar opname zag ik ineens twee CliniClowns voorbij schuifelen. Ze tikten tegen het raam. Giulia kon toen nog weinig. Ze lag doodziek in bed en bovendien aan de slangetjes van het zuurstof en de monitor, maar ik zag gewoon dat ze het leuk vond. Zij waren de eerste herkenbare ‘mensen’ die haar aandacht gaven, het ziekenhuispersoneel liep in beschermende pakken tegen corona.

Een week later – Giulia was als een van de weinige kinderen nog steeds op de afdeling – waren ze er weer. Giulia had een draagbare zuurstoffles en kon nu naar ze toelopen. Daar stond ze, in haar pyjamaatje, oog in oog met de clowns, die door het raam met gekleurde doekjes met haar speelden. Ze vond het geweldig.

Laat kinderen zoals Giulia even vergeten dat ze ziek zijn

Dankbaar

En ik… ik voelde me sinds lange tijd gezíen. Ik merkte dat de clowns niet alleen contact met mijn dochter maakten, maar ook met mij. Ik zat er na een week in die kamer volledig doorheen en ineens stonden daar die vrolijke snuiters. Licht in de tunnel. Het heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Wat ben ik ongelofelijk dankbaar voor dat moment.

Hoe gaat het nu?

Giulia is sinds die laatste opname volledig hersteld. Toen we enkele weken later op controle kwamen, stelde de Kinderarts Bronchiolitis bij haar vast, een infectie van de lage luchtwegen. We hebben toen een nieuwe puffer gekregen, die Giulia van al haar klachten af heeft geholpen. Ook met mij gaat het goed. Ja, ik had het allemaal liever anders gezien. Maar Giulia is er. En deze geschiedenis is nu onderdeel van ons verhaal.

Laat kinderen zoals Giulia even vergeten dat ze ziek zijn