Chat via Whatsapp
×

Er staat een paard in het Sarphatihuis

Oh, wat leuk! Mevrouw De Ruiter klapt meteen enthousiast mee als CliniClowns Pula en Annemarie de knusse huiskamer op afdeling Kattenburg van het Sarphatihuis binnenstappen. De ouderen met dementie kijken allemaal blij verrast als ze de ukelele van Pula horen.

Mevrouw De Ruiter strekt haar armen opgetogen uit naar de clowns. Ze kust hun handen als een lieve oma. “Dit is geweldig, jullie zijn zúlke plaatjes”, straalt ze. Annemarie jubelt: “Nu was ik mijn handen nooit meer!”
 
Mevrouw kust hun handen nog eens en nog eens. “Zo, nu gaat het vast over”, zegt ze troostend. “Ja het gaat beter nu”, knikt Annemarie dankbaar. “Kijk maar.” Ze steekt haar handen in de lucht, en begint te klappen. Pula danst opeens mee als een echte flamencozangeres, haar voeten stampen op de grond. Trudy volgt. Olé, olé. Iedereen deint of wiegt mee met de muziek.
 
In het vuur van de dans pakt Pula Annemarie’s paardenstaart vast. “Olé”, vuurt ze Annemarie aan, alsof ze een volbloed merrie is. De twee galopperen door de grote huiskamer, hun ogen dichtgeknepen tegen denkbeeldige stofwolkjes. Mevrouw De Ruiter glundert, de dames naast haar kunnen ook geen genoeg krijgen van alle reuring.

Suiker voor het paard

Pula loopt naar mijnheer Van Zeggeren in zijn rolstoel. “Heeft u misschien suiker voor het paard?”, vraagt ze. Mijnheer praat moeilijk, maar wijst meteen naar de tafel. Pula tovert er een suikerpot tevoorschijn. Hij houdt zijn hand op, Pula legt er de suikerklontjes in.
 
“Pas op, van suiker wordt je dik hoor”, waarschuwt mevrouw De Ruiter Annemarie, die uit mijnheer ’s hand eet. “Ik weet het”, hinnikt Annemarie, “maar ik ben een paard. En ik heb nog HONGER.”
 
Pula bedelt verder, ze gaat alle bewoners langs. Mevrouw Paerl heeft er wel eentje. Maar Pula zelf heeft intussen ook best trek. “Hé zeg”, roept het paard beledigd, “die zijn toch voor mij?” “Er is vast ook wat voor jou”, sust mevrouw De Ruiter meteen met een verzoenende glimlach. Annemarie strekt zich smekend uit over de tafel, vlak voor mevrouw Paerl. Vooruit, ze krijgt er ook een.
 
Mijnheer Boni, verderop aan de tafel, zit te schudden van het lachen om het rare paard. “Hop paardjes”, zegt hij. “Ja hop”, zegt Pula. Ze geeft Annemarie een tik op de kont. Kom op paard, terug naar de prairie. “In galop maar weer!” Pula wuift naar de bewoners. Mevrouw De Ruiter zwaait stralend terug. “Jullie zijn zo leuk”, lacht ze. “Dit werkt helend.”
 

Vond je het een mooi verhaal en wil jij ook bijdragen? Doneer je oude mobiel of cartridges!

Help mee, steun CliniClowns!

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Geef je op met je e-mailadres en blijf op de hoogte van het laatste nieuws. Zo lees je meer over het werk van CliniClowns, acties van sponsoren en manieren om CliniClowns te steunen.

‘De kracht van muziek brengt soms zulke wondertjes!’

Mevrouw de Kort (88) is dement, maar nog steeds dol op muziek. Door Annemarie en Foleo verandert ze even in een ontroerende operadiva.

Maak bezoeken mogelijk!

Gun nog meer mensen met dementie een bezoek van CliniClowns! Plan zelf een bezoek in en laat hen genieten van een mooi clownsbezoek.