‘Een diepe buiging voor wat zij kan en doet’

Van kleuterjuf Willemien naar CliniClown Bes. Een dapper, ernstig ziek kleutertje uit haar klas zorgde ervoor dat Willemien op een andere manier iets voor kinderen wilde betekenen. 'Vaak denk ik, Joost heeft me meegenomen op dit pad: spelen voor en met kinderen die voor langere tijd verpleegd moeten worden.'

Kleuter Joost uit Willemiens klas had een tumor en lag op de intensive care in het Sophia Kinderziekenhuis. “Dat bezoek maakte een enorme indruk op me. Hij lag daar klein en bleek in een veel te groot bed, met zoveel slangetjes en apparaten. Joost hoorde in de zandbak, lekker vies te worden, met zijn autootjes te spelen. Ik ben voor hem liedjes gaan zingen, vertelde verhaaltjes. 25 jaar later sta ik op precies dezelfde plek te spelen, als clown Bes. Bijzonder…”

“Sommige kinderen zien we vaak maandenlang. [..] Je bouwt al snel een bijzondere band met elkaar op.''

Bijzondere band

Bes speelt wekelijks in het Sophia Kinderziekenhuis. “Sommige kinderen zien we vaak maandenlang. Omdat ze bijvoorbeeld wachten op een nieuw hart. Je bouwt al snel een bijzondere band met elkaar op. Zo kwam ik laatst nog een bekende tegen. Tien jaar geleden zag ik hem voor het eerst. Toen nog een kleine bange jongen, nu een grote knul. Voor onderzoek komt hij nog regelmatig naar het Sophia en dan hebben we altijd even contact.”

Diepe buiging

“Heel speciaal vind ik de band met Anouk. Ik heb haar leren kennen als kleuter. Toen kon ze nog praten en bewegen. Door haar stofwisselingsziekte is ze inmiddels bijna volledig beperkt en communiceert ze via een spraakcomputer. Onlangs nodigde Anouk me op haar school uit voor een interview. Samen met Flip als cameraclown zijn we in haar groep geweest. Ze schreef een artikel voor een tijdschrift, dat ze samen met haar begeleidster maakte. Door het blad te verkopen aan familie en vrienden haalde ze bijna 700 euro op voor CliniClowns. Wat zij kan en doet, daar maak ik een diepe buiging voor.”

Rood lapje

Toch is het intensieve contact met de kinderen soms ook zwaar. “Vier maanden geleden overleed een bijzonder meisje. We hadden zoveel lol met elkaar. Na het spelen vroeg ze altijd: nog heel even… blijven jullie nog héééél even? We konden haar geen groter plezier doen. Een keer had ik een rood lapje waarmee ik dingen weg toverde. Zij wilde ook graag leren goochelen, dus gaf ik mijn lapje aan haar. Om thuis te oefenen. Later hoorde ik van haar moeder, dat ze dat lapje altijd bij zich heeft gehouden...”