location calendar close camera euro info hand hart-hand person share check edit filters beeldmerk cadeau

Kay mist de clowns nog elke dag

Vandaag staan we stil bij de 1 miljoenste ontmoeting tussen clown en kind in het ziekenhuis en wat we voor al deze kinderen en hun gezin hebben mogen betekenen. Elk kind is uniek en achter elk bezoek zit een bijzonder en uniek verhaal. Het verhaal van de moeder van Kay is daar een van.

De zesjarige Kay heeft neuroblastoom kinderkanker. Voor zijn kuren lag hij regelmatig een week of langer in het ziekenhuis. Omdat hij volgens zijn moeder Marjolein zelf zo’n vrolijke boef met humor is, genoot hij van de CliniClowns. 'Hoe heerlijk als je kind zo ziek is, dat hij dan toch even hard kan lachen!'

Marjolein: “Kay was twee toen de klachten begonnen. ‘s Nachts huilde hij zonder dat we wisten waarom. Ook de artsen konden niks vinden. Pas toen hij zei dat zijn been zo’n pijn deed en daar koorts bij kreeg, kwam hij in het ziekenhuis terecht. Bij mij op de afdeling, want ik ben kinderverpleegkundige. Al snel werd de diagnose neuroblastoom gesteld.”

Komen ze vandaag?

''Hoe ellendig hij zich ook voelde, er verscheen minstens een glimlach op zijn gezicht bij het zien en soms al bij het horen van de clowns op de gang. ''

“Kay heeft nooit een drama van het ziekenhuis gemaakt. Voor patiëntjes worden er veel leuke dingen georganiseerd, waaronder de aanwezigheid van de CliniClowns. Hij vroeg elke dag of de clowns weer kwamen, want hun grappen deden hem schaterlachen. Hoe ellendig hij zich ook voelde, er verscheen minstens een glimlach op zijn gezicht bij het zien en soms al bij het horen van de clowns op de gang. Als ze weg waren verzuchtte hij: hè jammer, het was zo leuk!”

“Ik mis de clowns”

Omdat het goed met hem gaat, komt Kay tegenwoordig minder in het ziekenhuis. Ontzettend fijn natuurlijk, maar de CliniClowns mist hij wel een beetje. “Ik krijg er bijna traantjes van dat ik ze niet meer zie. Ze heetten Jaja, Toef en Toffie. Meestal maakten ze muziek, maar ze gingen ook een keer tegen de deur aanbotsen,” herinnert Kay zich.

Hij lacht weer!

Twee keer lag Kay op de Intensive Care aan de beademing, vertelt Marjolein. “Daar komen de CliniClowns uiteraard niet. Maar de eerstvolgende keer dat hij op de afdeling weer kon lachen om de clowns gaf ons hoop; Kay is beter aan het worden! Dat zijn momenten met een gouden randje. Voor kinderen die regelmatig opgenomen worden zijn de clowns onmisbaar. Na wat afleiding kunnen zij, maar ook de ouders, er weer tegen!”

location calendar close camera euro info hand hart-hand person share check edit filters beeldmerk cadeau