De sfeer in een ziekenhuiskamer voelt soms zwaar aan. Als een dikke deken van zorgen en spanning. Dat die sfeer kan veranderen, vindt Fenneke (39) het allermooiste aan haar werk als CliniClown.
“Ik weet nog goed dat ik zo’n tien jaar geleden een cursus clownerie volgde bij CliniClown Henk de Wit. Ik was meteen verkocht. Maar juist omdat het een vak is, vergt het tijd en ervaring om het te kunnen beheersen. Toen ik vorig jaar voor de derde keer auditie deed, was het raak: ik kreeg de baan en mocht starten met de interne opleiding tot CliniClown!
On the job opgeleid
De opleiding was helemaal op maat, ik kreeg de vrijheid om mijn eigen clownspersonage te ontwikkelen. Het was heel waardevol om een kind in een ziekenhuisbed en een kind met een visuele beperking te spelen, om zo zelf een clownsbezoek te ervaren. Ik werd ‘on the job’ opgeleid, dus ik ging na een paar kijkstages al snel de vloer op. Met ervaren collega's en een fijne coach voelde dit meteen niet meer zo spannend als het leek.
Van zwaar naar licht
Inmiddels speel ik iedere week als clown Cato voor zieke kinderen en kinderen met een beperking. Met dit werk kan ik echt iets betekenen voor een ander. Het mooiste vind ik als de sfeer in de kamer verandert, van zwaar naar licht. Dat is voor mij de essentie. Ik krijg kippenvel als een kind zich bij ons veilig genoeg voelt om te ontspannen. Alles waar ik van hou en wie ik ben, komt in dit werk samen.”
Een werkdag van Fenneke
Ochtendspits met jonge kinderen
Ontbijt? Check. Broodtrommels klaar? Check. Gelukkig heb ik een lieve man die de kinderen op maandag naar school brengt, zodat ik op tijd de bus kan halen.
Naar het ziekenhuis
In de trein drink ik een koffie en daarna pak ik de bus naar het Catharina Ziekenhuis. De bushalte is recht tegenover het ziekenhuis, fijn!
Klaarmaken om te spelen
Samen met mijn maatje Hanneke (clown Jet) lopen we via de poli – om te checken hoe druk het wordt en wanneer we het beste langs kunnen gaan – naar de kinderafdeling. Daar worden we bijgepraat door de medisch pedagogisch zorgverleners. Onze ‘eigen kamer’, met mijn kaart op de deur, voelt toch wel gaaf. En dan zijn we klaar om te spelen.
"Ik besef dat ik een echte bofkont ben met zo'n prachtige baan."
Fenneke, CliniClown Cato
Clowns on the way
Van een liftmuziekje – wat het wachten toch wat aangenamer maakt – tot het hooghouden van ons pingpongballetje door een voorbijganger. En van een subtiele buiging tot een kletspraatje met Antoinette van het winkeltje. Clowns on the way!
Pauze
Even met de neus af pauze houden. Lekker lunchen en kletsen met mijn speelmaatje Hanneke (clown Som). We bespreken hoe het liep en praten natuurlijk over onze eigen kinderen. Fijn om te kunnen delen.
Einde werkdag
Na de poli en dagbehandeling zit het spelen er voor vandaag op. Voordat we ons weer omkleden, gaan Jet en Cato nog even op de foto met ‘ons Trudy’, die ons (en natuurlijk alle kinderen) altijd hartelijk verwelkomt.
Thuis
Home sweet home! Na een groepsknuffel met mijn gezinnetje kijk ik moe maar voldaan terug op een dag vol mooie ontmoetingen. Ik besef dat ik een echte bofkont ben met zo'n prachtige baan.