Het is stil op de gang van de kinderafdeling, als CliniClown Moon en Mimus zachtjes komen aanlopen tijdens hun bedtijdbezoeken. Hun lichtjes wiegen op de maat van hun liedje. Voor kamer 23 blijven ze even staan. Binnen ligt baby Aagje in isolatie vanwege een virus. Aan haar monitor, met draadjes en een zuurstofslangetje, ligt ze in haar bedje.
‘Mag het gordijn open?’ vragen de clowns zacht.
Plotseling opent de moeder het raam van de isolatie-unit.
‘High five!’ roept Moon, en tikt door het glas op haar hand.
Dan begint het spel.
Dansende doekjes, grote ogen
Voor het raam beginnen de clowns te dansen met zachte bewegingen. Hun handen wiegen, hun stemmen zingen zacht. Moon haalt een felgekleurd doekje tevoorschijn dat ze sierlijk heen en weer laat zwaaien. Aagjes ogen worden groot. Ze ligt stil, met haar handjes gevouwen voor haar borst, en kijkt ademloos toe. Er komt nog een doekje bij, oranje deze keer. Mimus haalt zijn hondje tevoorschijn en het hondje danst tussen de doekjes door. Aagje blijft kijken.
Dan tilt haar moeder Aagje voorzichtig op. Ondanks alle draadjes en het zuurstofslangetje houdt ze haar rechtop tegen zich aan. En terwijl de clowns blijven spelen, begint ze zachtjes met Aagje in haar armen mee te deinen. Samen bewegen ze op het ritme van het liedje. Het is alsof Aagje zich helemaal laat meevoeren, haar ogen groot en helder, haar aandacht volledig bij het spel.
‘Ze keek met zulke grote oogjes,’ vertelt haar moeder later. ‘Zo geconcentreerd en ook écht met een kleine lach. Ze werd gewoon even meegenomen in het moment. En ik ook.’
“Ik wist wel dat CliniClowns bestonden, maar als het over je eigen kind gaat voel je pas echt wat het betekent.”
Dike, moeder van Aagje
Raamspel en hoepaa-liedje
Moon en Mimus verdwijnen even uit beeld… om plotseling weer voor het raam te verschijnen.
‘Hehe!’ zegt Moon. ‘Verstoppertje!’ Aagje lacht.
‘Hoepaapa, hoepaapa, hoempaapa!’ zingen ze vrolijk, terwijl ze om de beurt voor het raam verschijnen, met de doekjes en het hondje in hun spel. Aagjes moeder pakt haar handje en zwaait ermee naar buiten. De clowns reageren verrast en blij. Ze zingen nog een keer hun hoepaa-liedje, terwijl de lichtjes op hun rug zacht heen en weer bewegen.
Dan applaudisseert Moon. ‘Groot applaus voor mama! Wat een sterke mama!’ roept ze. Aagje kijkt toe, gefascineerd, terwijl de clowns dansend naar achteren lopen. Ze lopen per ongeluk nog drie keer heen en weer, wat Aagje zéér interessant vindt.
Écht contact ondanks het glas
Voor haar moeder is het een moment dat ze niet snel zal vergeten. ‘Aagje lag aan de zuurstof, met draden om haar heen. Ze had vaak niet de energie om te spelen met speelgoed. Maar dit bezoek kostte haar geen energie. Ze werd gewoon meegevoerd. En ik zag haar lachen door het raam heen. Ze maakten echt contact met haar, ook al konden ze haar niet aanraken. Dat vond ik zo bijzonder.’
Zelf raakte ze ook zichtbaar ontroerd. ‘Ik wist wel dat CliniClowns bestonden. Maar als het over je eigen kind gaat, dan voel je pas echt wat het betekent. Dat er mensen zijn die zich zo inzetten om zieke kinderen een vrolijk en ontspannen moment te geven, ondanks alles... Dan voel je je als moeder zó dankbaar.’