Wanneer Monique (CliniClown Moon) ’s avonds een ziekenhuiskamer binnenstapt, weet ze nooit precies wat er gaat gebeuren. Ze kijkt, luistert en voelt aan wat op dat moment past bij het kind. Juist dat samenspel van ervaring, intuïtie en improvisatie maakt de bedtijdbezoeken voor haar zo bijzonder.
“Ik speel al jaren als CliniClown. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk het is om open en intuïtief een kamer binnen te stappen. We worden altijd bijgepraat door het zorgteam over de leeftijd van het kind, of het in isolatie ligt, medische bijzonderheden en sociaal-emotionele signalen. Dat neem ik mee bij het spelen, al is het op de achtergrond. Ik wil, zodra ik de kamer binnenloop, kunnen voelen wat er op dat moment nodig is. Soms is dat zacht spel, soms juist even iets geks. Je laat je leiden door het kind.
Ander soort spel
Avondbezoeken vragen om een andere manier van spelen. De kracht zit ‘m in het kleine: een lichtje, een liedje, een aanraking met de ogen. Juist in die rust kan een kind ontspannen. En wij mogen daarin meebewegen.
Dat vraagt ook iets van ons als clowns. Je moet durven vertragen. Niet opvullen, maar afstemmen. Soms zing je een liedje in de gang en zie je ineens een kindje met grote ogen naar buiten kijken. Dan weet je: we zijn gezien. Nu kunnen we dichterbij komen.
“Voor mij zijn de bedtijdbezoeken meer dan een spelmoment. Het is verbinding.”
Monique, CliniClown Moon
Via de ouder
Het contact loopt niet altijd direct via het kind. Zeker bij jonge kinderen, of in situaties van isolatie, speelt de ouder een belangrijke rol. Je moet het vertrouwen winnen. Dat vraagt zachtheid en afstemming. Een blik van een vader, een knikje van een moeder, dat is soms het moment waarop de deur opengaat, letterlijk of figuurlijk. Dat ze ons toelaten, omdat ze voelen dat het oké is.
Een moment waarop ik dat heel sterk voelde, was bij een kindje in omgekeerde isolatie. De vader zette de deur voor ons op een kier. Hij vertrouwde ons. Hij wist: jullie brengen risico, maar jullie brengen ook even lucht. En ik vertrouw erop dat jullie de afstand respecteren. Dat zijn zulke waardevolle gebaren.
Voldoening
Na een avond werken als CliniClown rijd ik vaak in stilte naar huis. Het zijn de kleine dingen die bijblijven. Dat ene kind dat nog net even zwaaide. Die moeder die zachtjes meezong. Het gevoel dat je verschil hebt kunnen maken, al is het maar voor één iemand! Dat neem ik mee.
Voor mij zijn de bedtijdbezoeken meer dan een spelmoment. Het is verbinding. Met het kind. Met de ouder. Met het zorgteam op de afdeling. Het voelt als samenwerken in het kleinste uur van de dag. En het is een voorrecht om daar onderdeel van te zijn.”