Soms zit warmte in de kleinste dingen. In een kaarsje, een zacht muziekje of een moment van rust. Juist wanneer de wereld even donker en onzeker voelt, kunnen die kleine momenten veel betekenen. Niki (CliniClown Bo) vertelt over de warmte die ze met haar bedtijdbezoeken brengt.
Opladen
“Als ik na het spelen in het ziekenhuis terugga naar huis, is het al donker. Dan heb ik zin om snel thuis te zijn: gordijnen dicht, kaarsjes aan. Ik kruip het liefst onder een dekentje of zoek juist de gezelligheid op. Het zijn de kleine dingen die mij weer opladen.
Een stille avond
Diezelfde sfeer, dat gevoel van warmte, probeer ik tijdens onze bedtijdbezoeken aan kinderen in het ziekenhuis te brengen. Het ziekenhuis is vaak steriel en klinisch, niets lijkt op hun veilige omgeving van thuis. In de avond zijn de meeste mensen naar huis, maar zij moeten blijven. Je voelt dat de hectiek van de dag is verdwenen.
“Diezelfde sfeer, dat gevoel van warmte, probeer ik tijdens onze bedtijdbezoeken aan kinderen in het ziekenhuis te brengen.”
Niki, CliniClown Bo
Klein, rustig, sprookjesachtig
De stilte die voelbaar is in het ziekenhuis, is voor mij het startpunt van het spel in de avond. Klein, rustig, bijna sprookjesachtig bewegen we ons door de gangen. In de kamers gaan we op zoek naar wat het kind, en vaak ook de ouders, weer een beetje oplaadt voor wat nog komen gaat. Zo speelden mijn maatje en ik voor een baby die ontroostbaar was en duidelijk ergens last van had. We speelden een klein liedje op de ukelele. Langzaam werd hij rustig op de klanken van de muziek. Op de hartslagmonitor zagen we zijn hartslag dalen, terwijl papa en mama even op adem konden komen.
Een warme deken
Zo hoop ik een gezin te verbinden en een klein beetje hun warme deken te zijn. Juist nu het donker is.”