Wat begint met een vitragegordijn dat per ongeluk aan haar hoofd blijft hangen, groeit uit tot een heuse bruiloft. Daniëlle (CliniClown Mies) vertelt hoe een bewoner met dementie die altijd weinig aandacht vraagt, ineens in het middelpunt van de belangstelling staat.
De bruidssluier
Ik verstop me achter het witte vitragegordijn. Mijn maatje Jaja zoekt me. Als ik naar voren loop om te kijken waar ze is, glijdt het gordijn mee. De zoom blijft als een bruidssluier aan mijn hoofd hangen. ‘Je lijkt wel een bruid,’ roept mevrouw Kuiper. Ze loopt naar me toe. ‘Mag ik je bruidsmeisje zijn?’
De bruidegom
Vandaag speel ik met CliniClown Jaja (Eveline) bij Voor Anker in Huizen ─ een instelling voor mensen met dementie. Het is stil op de huiskamer. De mensen dommelen of staren voor zich uit. Behalve mevrouw Kuiper. Jaja komt aangesneld.
‘Ga je trouwen?’ Ik knik. Haar ogen worden groot. ‘Met wie?’ ‘Met een man,’ zeg ik.
De tuindeur staat open. Met sluier en al ga ik in de deuropening staan. ‘Maaaaannen!’
Ik haal mijn schouders op. Geen man buiten te bekennen. ‘We hebben een lieverd in ons midden,’ zegt de welzijnsmedewerker. ‘Meneer Van Vliet.’ Ze wijst naar hem. Hij zit in een rolstoel en kijkt op. Jaja geeft een vreugdekreet en gaat naast hem staan. ‘Wilt u met Mies trouwen?’ Hij verzamelt kracht om te antwoorden. De woorden komen zacht en traag. ‘Dat wil ik.’ Langzaam draait hij zijn hoofd mijn kant op. Hij schenkt me een glimlach.
“Vandaag stond hij even in de schijnwerpers.”
Daniëlle, CliniClown Mies
Het bruidsmeisje
‘We moeten bloemen hebben,’ roept mevrouw Kuiper. Jaja rent naar een vaas en rukt de kunstbloemen eruit. Mevrouw Kuiper is er als de kippen bij, neemt de bloemen over en legt ze voorzichtig in mijn armen.
Onbereikbare liefde
Mijn aanstaande werpt handkusjes naar mij. Ik beantwoord ze. Als ik naar hem toe wil lopen zit mijn sluier vast. De afstand lijkt onoverkomelijk. Jaja en de bruidegom aan de ene kant, mijn bruidsmeisje en ik aan de andere. ‘Een overzeese liefde. Wat nu?’ roept Jaja. Mevrouw Kuiper trekt de grote bloemenzakdoek uit mijn zak. ‘Dit wordt de sluier,’ zegt ze. De vitrage valt terug in de plooi. Ze gooit de zakdoek over mijn hoofd, zoekt de punten en houdt mijn nieuwe sluier in de lucht. Het feest kan beginnen.
Het bruiloftsfeest
‘Daar komt de bruid,’ zingt Jaja. Een mevrouw zingt mee en zwaait met een witte zakdoek. Als Jaja op de mondharmonica begint te spelen, schrijd ik over de denkbeeldige rode loper, mijn bruidsmeisje achter mij aan. Stap voor stap kom ik bij mijn aanstaande. Zijn ogen vullen met tranen. We kijken elkaar aan. Ik buig me naar hem toe. ‘Dat we dit nog mogen meemaken hè?’ Hij knikt, pakt mijn hand en geeft er een kus op. Dan probeert hij uit zijn rolstoel op te staan. Moeizaam komt hij overeind. Ik haak mijn arm in de zijne en leg mijn hoofd op zijn schouder. ‘Een foto. We moeten een foto maken,’ roept Jaja. Een zorgmedewerker fotografeert het bruidspaar en het bruidsmeisje. Meneer Van Vliet zakt terug in zijn rolstoel. Mevrouw Kuiper is moe van alle commotie. Als we weggaan, zwaait iedereen ons uit.
Even later vertelt de welzijnsmedewerker dat meneer Van Vliet bescheiden is en weinig aandacht vraagt. Hij zit vaak alleen in een hoekje. Vandaag stond hij even in de schijnwerpers.
Om privacyredenen zijn fictieve namen gebruikt