CliniClowns Kluun (Merlijn) en Mies (Daniëlle) lopen door de gang van het OLVG – West. Verderop ligt de 16-jarige Barend. Hij is een paar dagen geleden geopereerd. Tijdens het inpraten vertelt de medisch pedagogisch zorgverlener dat Barend zich verveelt en weinig contact maakt. Zodra Kluun en Mies zijn kamer inlopen, gebeurt er toch iets bijzonders.
Struikelend in de gang
Kluun speelt een vrolijk deuntje op zijn ukelele. Met zijn heup geeft hij Mies een speelse duw. Ze wankelt, weet zich net staande te houden en haast zich achter hem aan.
Zodra ze weer naast hem loopt, doet hij het opnieuw.
‘Kluun!’ proest ze. ‘Wat doe je?’
Als ze langs Barends kamer komen, ligt hij diep weggedoken onder zijn deken. Hij kijkt op, ziet de clowns en draait zijn hoofd weg. De deken trekt hij nog wat verder omhoog.
Mies geeft Kluun een flinke duw. Hij struikelt de kamer in.
‘Mies! Je hebt Barend wakker gemaakt,’ roept Kluun.
De zwevende telefoon
Barend komt overeind. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt hij naar de clowns en vouwt zijn benen in kleermakerszit. Zijn telefoon glijdt tussen het matras en het bedframe.
‘Pas op!’ roept Kluun.
Onder de deken ontstaat gerommel. Even later komt de telefoon, samen met de deken omhoog. Hij zweeft door de lucht en belandt weer op Barends schoot.
Kluuns mond valt open.
‘Huh… hoe deed je dat?’ fluistert hij.
Barend zegt niets. Maar dan krijgt Kluun ineens een glimlach om zijn mond. Hij geeft hem een knipoog.
“Zijn optrekkende mondhoeken verraden hem bijna.”
Daniëlle, CliniClown Mies
Een magische goocheltruc
‘Mies,’ zegt hij. ‘Heb jij… mijn beroemde goocheltruc weleens gezien?’
Mies schudt haar hoofd.
‘De zwevende telefoon?’ Kluun gaat dicht bij Barends bed staan. Hij houdt zijn hand boven de telefoon en trekt een gewichtig gezicht. Langzaam beweegt zijn hand omhoog.
De deken komt mee. De telefoon stijgt. Kluuns hand gaat opzij. De telefoon volgt. Omlaag. De telefoon zakt.
‘Wááát,’ roept Mies. Haar mond valt open. ‘Hoe doe je dat?’
Kluun herhaalt de truc. Omhoog, opzij, omlaag. De telefoon volgt zijn hand feilloos.
Samen een bondje
‘Laat mij ook eens.’ Mies duwt Kluun opzij. Ze houdt haar hand boven de telefoon, beweegt hem langzaam omhoog. Niets. Nog een keer. De telefoon blijft roerloos liggen. Mies fronst.
Kluun neemt zijn plek weer in. Hij steekt zijn hand uit. Onmiddellijk komt de telefoon omhoog. Mies slaat haar armen over elkaar en pruttelt. Barend kijkt verveeld de andere kant op, maar zijn optrekkende mondhoeken verraden hem bijna.
‘Dag Barend!’ roept Kluun. ‘Bedankt dat ik mijn goocheltruc mocht laten zien.’
Barend haalt zijn handen onder de deken vandaan en zwaait.
‘Al goed hoor.’ Hij gunt ons een gulle glimlach.
Om privacyredenen is een fictieve naam gebruikt