De lichten zijn gedimd op de gang. Het is stil. Clown Moon en Clown Mimus komen zingend dichterbij, rustig lopend, hun voeten tikken de maat. Moon draagt lichtjes in haar haar en om haar bloemenjurk. Mimus heeft een klein lampje op zijn hoofd en tokkelt zachtjes op zijn ukulele.
Voor de deur van Mila’s kamer houden ze stil. Moon piept voorzichtig naar binnen. In de kamer zit een vader met zijn dochtertje van zes weken oud op schoot. Baby Mila ligt tegen hem aan. De clowns stappen behoedzaam over een snoer van een kolfapparaat om dichterbij te komen. Dan beginnen ze te zingen.
Muziek op het juiste moment
Mila is opgenomen in het ziekenhuis vanwege hevige darmkrampjes. Niet alleen pijnlijk en verwarrend voor een baby, ook ontzettend zwaar voor ouders. Je kind zoveel ongemak zien hebben, zonder dat je er echt iets aan kunt doen. Dat zet alles op scherp. En met weinig slaap wordt alles nog intenser.
Maar op deze avond is er even iets anders.
Het is een klein, eenvoudig slaapliedje. De clowns zingen zacht, met rustige gebaren. Mila blijft kijken, niet naar hen, maar naar haar vader. Hij glimlacht naar haar. En dan: een grote grijns op Mila’s gezicht.
“Voor mij was het ook een rustgevend moment. Heel bijzonder om dat samen te beleven.”
Hikmat, vader van Mila
Warmte van de muziek
‘Ik had echt het gevoel dat ze genoot,’ zegt haar vader later. ‘Ze glimlachte heel breed en leek blij. Het was alsof ze reageerde op de warmte van de muziek. Voor mij was het ook een heel rustgevend moment. Heel bijzonder om dat samen te beleven.’
Terwijl de clowns verder zingen, kijkt Mila onafgebroken naar haar vader. Hij kijkt terug, zacht lachend. Even is er geen ziekenhuis, geen zorgen over voeding of krampjes, alleen dit moment tussen vader en dochter.
Tijd om afscheid te nemen
Clown Moon kijkt naar Mila, ziet haar ogen iets zwaarder worden en merkt subtiel dat het genoeg is geweest voor deze kleine. Ze knikt naar Mimus. Tijd om het spel voorzichtig af te ronden. ‘Veel geluk samen. Met zo’n papa!’ zegt Moon zacht, terwijl ze hartjesgebaren maakt met haar handen. Ze trekken zich langzaam terug, de kamer uit.
‘Het bedtijdbezoek van de CliniClowns was voor ons een warme, bijzondere ervaring,’ zegt haar vader. ‘Zij brachten iets waar we nog lang aan terugdenken.’