‘Wat een bos haar.’ Daniëlle (CliniClown Mies) vertelt over een bijzondere ontmoeting met de pasgeboren Matteo en zijn ouders. Een bezoek vol humor en een verrassende ontmoeting met een kale bol.
Donshaartjes
Ik klop zachtjes op de deur van de ziekenhuiskamer.
‘Binnen,’ klinkt het.
Als ik de deur een stukje opendoe, zie ik mama liggen in bed. Kussens in haar rug.
Ze voedt haar baby. Haar golvende donkerbruine haren vallen over haar schouders.
Als ze me ziet kijkt ze verbaasd. Dan verschijnt een glimlach.
‘Je mag wel even kijken hoor,’ zegt ze.
Uit respect blijft mijn clownsmaatje Kluun (Merlijn de Vries) achter de deur staan.
Vanuit de deuropening bewonder ik kleine Matteo. In een dekentje gewikkeld ligt hij bij mama op schoot. Er piept een bos donkerbruine donshaartjes uit.
‘Wat is hij mooi,’ verzucht ik.
Dan valt mijn blik op papa. Hij staat met een potje gel in zijn hand voor de spiegel om zijn woeste donkerbruine krullen in bedwang te krijgen.
"Wat was dat leuk! We konden dit zo goed gebruiken."
Vader van Matteo
Een kale verrassing
Achter de deur laat Kluun van zich horen. ‘Hoe ziet hij eruit?’ roept hij ongeduldig.
‘Je zou het moeten zien. Wat een bos haar.’ Ik stuur ondertussen handkusjes en hartjes naar binnen. ‘Je hoeft niet te raden van wie hij het heeft.’ Mijn blik blijft beurtelings bij de haren van papa en mama hangen. Papa lacht en haalt zijn handen door zijn wilde krullen. Mama kijkt verliefd naar Matteo’s donshaartjes. Kluun begint achter de deur zachtjes op zijn ukelele te spelen. Hij zingt zachtjes: ‘Wat een bos haar. Hoe krijgen ze het voor elkaar?’ Even later klinkt: ‘Wat een bos haar. Had ik het maar.’
Ik grinnik en verdwijn kort achter de deur. Daar neem ik Kluun zijn hoofd onder mijn arm en open de deur iets verder. Papa en mama zien Kluun voor het eerst en kijken tegen zijn kale bol aan. We schieten allemaal in de lach. Kluun ziet nog steeds niets. Hij speelt onverstoord door. Zo lopen we achteruit de kamer uit. Papa en mama zwaaien ons vrolijk uit.
Aan het einde van de ochtend nemen we beneden in de hal afscheid. Er tikt iemand op mijn schouder. Papa! Keurig in de krul. ‘Wat was dat leuk!’ zegt hij. ‘We konden dit zo goed gebruiken.
Om privacyredenen is een fictieve naam gebruikt