In de donkere wintermaanden, wanneer de avonden in het ziekenhuis eindeloos lijken te duren, brengen onze clowns speciale bedtijdbezoeken. Dennis (CliniClown Chico) vertelt over deze momenten, waarop hij samen met de kinderen 'een sprookjeswereld' instapt.
Als de gangen stil worden
“Als ik door het ziekenhuis loop met mijn maatje en de lichten in de gangen zijn gedimd, voelt dat speciaal. Ik zie het ziekenhuis altijd als een leeg boek waarvan elke kamer een nieuwe bladzijde is. In elke kamer maak ik een ander verhaal met de kinderen en tijdens de bedtijdbezoeken voelen die verhalen als sprookjes. Alles aan die avonden is magisch en poëtisch. Het is prachtig.
Iets betekenen voor anderen vind ik ontzettend belangrijk en het is heel fijn om dat in mijn werk te kunnen doen. Hierbij sta ik niet in de spotlights, maar het kind. Ik geef hem of haar een podium. Het contact maken staat bij mij centraal. Een tikje met een vinger of een glimlach is al genoeg. Ik weet dan dat ik ze heb bereikt en ontspanning heb gebracht, dat vind ik belangrijk.
Schaapjes tellen
Vorig jaar ben ik ‘s avonds op bezoek gegaan bij Ishanie. Ik kwam binnen op het moment voordat ze ging slapen. Slapen in een ziekenhuis is niet altijd makkelijk, omdat kinderen een spannende dag vol prikkels achter de rug hebben. Daarom bedacht ik om schaapjes te gaan tellen. Ik heb vaak een knuffelschaapje mee als CliniClown en dat kwam nu goed van pas.
Het is heel leuk hoe ik dan samen met CliniClown Stoet (Tilly), die ondertussen een muziekje speelde, naar het moment van slapen kan werken. We hebben samen schaapjes geteld, met mijn ene schaapje. Ishanie kon er wel om lachen en ze ontspande. Op zulke momenten kunnen kinderen zoals Ishanie even vergeten waarom ze in het ziekenhuis zijn.
“Ik geloof dat de manier waarop kinderen gaan slapen invloed heeft op hoe ze de volgende dag wakker worden.”
Dennis, CliniClown Chico
Een ontspannen moment
Ook ben ik op bezoek geweest bij ouders met hun pasgeboren kindje. Toen ik samen met CliniClown Mast (Milo) binnenkwam waren papa en mama erg gespannen. Het kindje moest huilen. In die setting ben ik met mijn maatje heel klein gaan spelen, dat werkt het beste in zo’n sfeer. Mast speelde op de melodica terwijl ik aan de slag ging met de bellenblaas.
Opeens zag ik het gebeuren: papa en mama begonnen te ontspannen. Hun ademhaling werd rustig en ook hun schouders lieten ze langzaam zakken. Na een tijdje lag het kindje rustig in de armen van zijn moeder, die inmiddels ontroerd was door ons bezoek. Dat is de reden dat ik mijn werk doe, het raakt mij.
De laatste bladzijde
Aan het einde van de avond ga ik met een gevoel van voldoening naar huis. Het boekje van het ziekenhuis gaat dan dicht en de laatste bladzijde is geschreven. Het voelt fijn om te weten dat ik de kinderen rust en ontspanning heb gebracht.
Ze worden de volgende dag wakker, op een dag met nieuwe hoop. Ik geloof dat de manier waarop kinderen gaan slapen invloed heeft op hoe ze de volgende dag wakker worden. Dat maakt een bedtijdbezoek zo waardevol. Ik hoop dat wij met steun van donateurs iedere winter bedtijdbezoeken kunnen brengen en kinderen kunnen helpen om de lange, spannende dagen in het ziekenhuis positief af te sluiten.”