Vlak na zijn operatie lag Jaxin (5) nog wat wiebelig in bed. Hij was opgenomen vanwege een liesbreuk, en de operatie eerder die dag was spannend geweest. Zijn moeder Karlijn zag dat hij langzaam begon op te leven. ‘En toen kwamen de CliniClowns binnen,’ zegt ze. ‘Precies op het juiste moment. Ze brachten niet alleen lichtjes mee, maar veel plezier.’
Tape, een lampje en een hoop gelach
Het spel begon met een lampje dat Mimus op zijn hoofd had geplakt met tape, of dat in elk geval probeerde. Want telkens viel het lampje er weer af. Jaxin en zijn oudere broer keken ademloos toe. “Kunnen jullie helpen?” vroegen de clowns. En natuurlijk wilden ze dat. Samen plakten ze, hielden vast, probeerden opnieuw – telkens zonder succes.
‘Ja hoor, hij zit goed! zeiden ze, samenzwerend met CliniClown Moon. Terwijl het lampje alweer op de grond lag…
Helemaal los
Karlijn: ‘De jongens lagen helemaal dubbel. Ze kwamen zó los, terwijl ze normaal juist heel verlegen zijn in zulke situaties.’ Op een gegeven moment liep het totaal uit de hand: tape hier, tape daar, iedereen zat aan elkaar vast. Moon, Mimus, de jongens, een kluwen van plakband en gegiechel.
“Hij zit!” riep Moon.
“Ga maar staan, Mimus.”
Maar… het lampje zat niet op zijn hoofd, maar op zijn wang.
“Hij zit echt fantastisch!” zei Moon serieus.
De jongens schaterden het uit.
“Is er een spiegel?” vroeg Mimus.
Moon boog zich naar de jongens en fluisterde: “Zeg maar dat het mooi is.”
“Ja, héél mooi!” zeiden ze, terwijl ze dubbel lagen van het lachen.
Mimus zong een liedje en vroeg: “Ben ik mooi?”
“Jaaa!” riepen de jongens.
“Nou dan kan ik gaan. Ik moet voorzichtig lopen, want ik wil mooi blijven,” zei Mimus. “Niet dat-ie er weer afvalt!”
“Je ziet hoeveel moeite ze doen, hoe goed ze aanvoelen wat je kind nodig heeft.”
Karlijn, moeder van Jaxin
Een verdiende verrassing
Net toen de clowns de kamer uit wilden lopen, draaide Moon zich om. “Wacht eens even… ze hebben iets verdiend, hè?” Ze liepen terug en gaven de jongens allebei een rode neus. Iedereen zette ’m op.
“Zit er geluid in?” vroegen ze nieuwsgierig. Er werd geknepen, en ja hoor, bij iedereen klonk iets anders. Bij Moon een kippengeluid, bij Mimus een scheetje… en bij Jaxin? Ook een scheetje.
“Zullen we allemaal tegelijk drukken?”
En gieren van het lachen.
“Nou, dit is dus officieel,” zei Moon. “Jullie hebben allebei je scheetdiploma gehaald. Gefeliciteerd!”
En met een diepe buiging, een scheetje als saluut, en hun lichtjes wiegend op de rug, dansten ze de kamer uit.
Een moeder in twee rollen
Voor Karlijn was het bezoek extra bijzonder. Ze is zelf verpleegkundige en ziet de CliniClowns vaker op haar werk, maar dit was de eerste keer dat ze hen met haar eigen kinderen meemaakte. ‘Dan kijk je zó anders,’ zegt ze. ‘Je ziet hoeveel moeite ze doen, hoe goed ze aanvoelen wat je kind nodig heeft. En ik mocht gewoon kijken hoe mijn kinderen genoten.’
Als de clowns zingend en dansend de kamer verlaten, blijft er een spoor van lichtjes achter. Mimus loopt nog steeds rond met tape op z’n gezicht.
“Dank voor jullie hulp, jongens!” roept hij.
“Mimus, je ziet er echt niet uit,” grinnikt Moon. “Ja toch, jongens?”
Even later op de gang draait ze zich nog een keer om.
“Eerlijk gezegd hebben we je een beetje voor de gek gehouden…”
“Ik help je wel effe,” zegt ze.
En voorzichtig plakt ze zijn hoedje weer recht op zijn hoofd.