'Met een grote glimlach komt ze op ons af'

Vandaag bezoeken wij als CliniClowns: De Waterman in Sneek ─ een kleinschalige instelling waar zorg geboden wordt aan mensen met dementie. We komen hier al een poos en kennen de bewoners en de zorg goed. Mijn vaste maatje is op vakantie daarom speel ik nu met Anneke Schootstra, clown Toos. Vooraf zijn we in onze gewone kleding langs de huiskamers gegaan. Van de zorg horen we of er iets speelt, zodat we ons spel daarop kunnen afstemmen. We kleden ons om en gaan op pad.  

Als we binnenkomen in de huiskamer is de televisie uit. Het is rustig. Iemand van de zorg zit naast Merel. Als Merel ons hoort zet ze haar kopje abrupt neer. Koffie klotst over de rand. Ze veert op uit haar stoel. Met een grote glimlach komt ze op ons af.  

‘Dat is lang geleden,’ zegt ze. Ze haakt haar arm door de onze. ‘Wat gaan we doen?’ 
‘Ik heb een goed idee,’ fluister ik. Ik buig naar haar toe. ‘Niemand mag het weten.  
Het is nogal ondeugend.’  

We duiken met z’n drieën achter het gordijn bij het raam. Hoofden dicht bij elkaar.  
Een geheim clubje.  
‘We doen een kussengevecht,’ fluister ik. ‘Op de gang. Wat denken jullie?’ 
‘Jaaaaaaaa!’ roept Merel enthousiast.  
We komen achter het gordijn vandaan. Onze blikken onschuldig.  

De bank ligt vol kussens. Merel is er als eerste bij. Ze pakt er één en propt hem onder haar shirt. Ik grinnik en help haar. Toos houdt de wacht. Kussen voor kussen verdwijnt richting de gang. 
‘Ik moet echt een stoel hebben,’ zegt Merel. ‘Mijn benen worden moe.’ 
Een stoel schuift ook ‘stiekem’ de gang in. 

De zorg speelt mee. ‘Is er iets wat wij moeten weten?’ ‘Wat doen jullie daar?’ 
‘Mijn naam is haas, is er wat gebeurd dan,’ roept Merel keer op keer. Haar ogen stralen. 
Ze ploft neer op de stoel in de gang. Ik gooi een kussen naar mijn maatje. Die laat zich met veel drama op de grond vallen. Het feest is begonnen. De kussens vliegen door de lucht. Merel doet fanatiek mee.  
Ze giert het uit. ‘Oh help,’ roept ze. ‘Ik pies nog in mijn broek.’ 
Ze gooit met volle kracht terug. Om de beurt storten we ter aarde. Dan gooit ze haar armen in de lucht.  
‘Ik geef me over. Ik ben kapot.’ 
We rapen de kussens bij elkaar en begeleiden haar terug naar haar stoel in de huiskamer.  
‘Dank jullie wel,’ zegt ze. ‘Dat was heel leuk. Ik heb er dorst van gekregen.’ 
Ze neemt een slok van haar koffie. Trekt een vies gezicht. ‘Koud.’ 

We brengen haar een vers kopje. 

Als we even later de huiskamer verlaten, werpen we nog kushandjes over en weer. 

Ik denk ik al aan de volgende keer.  
Welk kattenkwaad halen we dan uit? 
Ontsnappen misschien?  
Of belletje lellen.  
Kwajongens dat zijn we. 

(Daniëlle van Dijk - clown Mies) 
-----------------------------------------------------------------------

Merel is inmiddels overleden. We missen haar op de huiskamer.