‘Ik loop de 4Daagse voor die ene lach’

“Onze zoon Kiam was twee jaar oud toen hij een blindedarmontsteking kreeg. Op die leeftijd komt dat bijna niet voor, dus het duurde even voordat duidelijk was wat er aan de hand was. Na dagen van pijn werd besloten dat zijn blindedarm operatief verwijderd moest worden. Een spannende periode voor ons gezin.

Razendsnel 

De operatie werd twee keer uitgesteld vanwege spoedgevallen. Ondertussen werd zijn pijn steeds heftiger. Toen hij uiteindelijk naar de operatiekamer werd gereden, perforeerde zijn blindedarm. Dat hadden ze daar op die leeftijd nog nooit meegemaakt.

Alles ging ineens razendsnel. Hij werd met spoed geopereerd, maar daarna wilde hij niet wakker worden. Wij als ouders werden erbij geroepen. Toen we de kamer binnenkwamen, stonden er overal artsen rond zijn bed. Slangetjes, apparaten, piepjes… En daar lag ons kleine mannetje. Op zo’n moment zakt letterlijk de grond onder je voeten vandaan.

Gelukkig gebeurde er iets wat ik nooit meer zal vergeten. Toen hij onze stemmen hoorde, kwam hij bij. Dat gevoel, die opluchting, die dankbaarheid is met geen pen te beschrijven.

De eerste lach

In het vernieuwde Amphia ziekenhuis in Breda, waar Kiam zelfs de eerste patiënt was, kwamen we in contact met de CliniClowns. Ze kwamen de speelkamer binnen met een act en een liedje.

En toen gebeurde het. Voor het eerst sinds dagen lachte Kiam weer. Een échte lach.

Dat moment was heel speciaal. Tussen alle spanning, angst en onzekerheid door brachten zij ons licht. Even geen ziekenhuis, geen slangetjes, geen zorgen. Gewoon een kind dat lacht. Dat is waarom ik zo graag iets terug wil doen. 

De weg naar de 4Daagse

De 4Daagse stond al jaren op mijn bucketlist. Voor mij was het duidelijk dat ik er een goed doel aan wilde koppelen. De keuze voor CliniClowns was geen seconde moeilijk. Ik loop de 4Daagse voor de CliniClowns omdat wij als gezin hebben ervaren wat zij betekenen op een moment dat je wereld volledig op zijn kop staat.

Dit wordt mijn eerste keer dat ik de 4Daagse ga lopen. Toch is het voor mij geen vanzelfsprekende uitdaging. Ik heb hallux valgus (een standsafwijking van de grote teen) aan beide voeten, spataderen én een vorm van autisme. Het zal dus allesbehalve makkelijk worden. Maar juist daarom wil ik het doen.

Inmiddels ben ik al zeven à acht weken aan het trainen. Ik bouw het rustig op: eerst 15 kilometer, daarna 25, 30 en inmiddels heb ik al twee keer een dag van meer dan 40 kilometer gelopen. Door de week wandel ik ook twee keer één tot twee uur in verschillende tempo’s. Met mijn voeten is het soms echt een uitdaging. Zeker als het regent wordt het lastig, omdat ik op sportschoenen loop vanwege de afwijking van mijn grote teen. Natte voeten kunnen dan funest zijn, dus ik ga meerdere paren schoenen en sokken meenemen. Maar ik kijk vooral uit naar de sfeer. Elk jaar zie ik het op tv: al die mensen langs de kant, de muziek, de saamhorigheid. Dat lijkt me geweldig om zelf mee te maken.

Overweldigende steun

Wat me misschien nog wel het meest raakt, is de steun die ik krijg. Ik had nooit verwacht dat er nu al zoveel geld zou worden opgehaald. Mensen leven mee, sponsoren en delen mijn actie. Er komt nu zelfs nog een actie aan waarin 3 van mijn vrienden zelf gaan bierbrouwen, waarvan de winst naar mijn doel gaat. Dat is toch fantastisch?

Een duidelijke missie 

De 4Daagse is voor mij maar op één manier geslaagd: als ik hem helemaal uitloop. Niet alleen voor mezelf, maar voor alle kinderen die in het ziekenhuis liggen. En voor de CliniClowns die daar elke dag het verschil maken voor die ene lach.”