‘Ieder kind kroop even uit zijn eigen bubbeltje’

“De CliniClowns komen een improvisatievoorstelling spelen bij ons op de groep.” Bij die aankondiging moest begeleider Antoinette even slikken: “Ik schrok van het woord ‘voorstelling’. De ontwikkelingsleeftijd in mijn groep, Groene Ster, zit tussen een halfjaar en tweeëneenhalf jaar. De kinderen in een kring zetten om braafjes een verhaal volgen? ‘Dat gaat ‘m niet worden’, zei ik meteen.”  

De clowns schakelden direct. Het idee van de kring werd losgelaten. De kinderen konden vrij door de klas bewegen, de clowns speelden hun improvisatiespel tussen de kinderen. “Dat pakte superleuk uit”, vertelt Antoinette. “Prachtig om te zien hoe goed de clowns aanvoelen wat elk kind nodig heeft.”

Beleving

De kinderen in de groep Gele Ster, van haar collega Lena, hebben een wat hoger ontwikkelingsniveau. Zij zaten wel in een halve kring en waren meteen alert toen de clowns met een muziekje binnenliepen. Lena lacht: “Vanaf dat moment was het genieten geblazen. Drie clowns lopen achter elkaar aan, de eerste stopt, de tweede heeft dat niet in de gaten en ja hoor: een botsing. Hilarisch vonden de kinderen het. Ze bleven geboeid, er was zoveel te beleven: vissen, muziek, humor, gekke attributen zoals zand in een fles en een blauwe doek die het water voorstelt. De clowns namen de kinderen mee in hun verhaal.”

De begeleiders genoten op hun beurt ook: “Het fijne is dat je het even een beetje uit handen kunt geven, je vertrouwt erop dat de clowns weten wat ze doen. Elk kind kroop even uit het eigen bubbeltje, ze deden echt samen mee.”

Echt contact

De clowns brachten bij de Groene Ster ‘belevingstheater’, vertelt Antoinette. “Het spel was totaal op maat. Rond de ‘vissige’ elementen uit het verhaal speelden de clowns in op wat er in de klas gebeurde: welk kind reageert op wat? Er werd één-op-één-contact gezocht, de kinderen bepaalden hoe. Een jongen liep de clowns straal voorbij. Tot ze een trekaccordeon tevoorschijn haalden, als bij toverslag was de jongen geboeid. Een ander kind was geobsedeerd door die rode neus, op die manier ontstond nabijheid en contact. De CliniClowns bleven zoeken: hoe bereiken we elk kind?”

Lucht

Lena: “Ze zorgden voor mooie momenten en voor verbinding. Samen lachen, met z’n allen meedoen, dat is voor deze kinderen niet zo vanzelfsprekend. Het bracht lucht. De kinderen zitten niet altijd even goed in hun vel. Hoe fijn is het dan om nu met zijn allen gewoon blij en onbekommerd te kunnen genieten.”

Antoinette knikt. “Het is goed om soms iets geks mee te maken, iets totaal ánders. Kinderen met autisme hebben structuur nodig. Toch is het ook belangrijk om af en toe te ervaren dat je kunt genieten van iets wat totaal niet voorspelbaar is. Dat is zeker gelukt.”