'Je verwacht niet dat het je eigen kind overkomt'

“Het was december 2023. Lucas speelde met zijn zusje en in hun spel botste ze tegen elkaar aan. Vrij snel daarna viel ons op dat hij een dik oog begon te krijgen. In eerste instantie dachten wij natuurlijk dat dit door de botsing met zijn zusje kwam. Omdat we dat weekend met ons gezin naar Disneyland zouden gaan, zijn we toch voor de zekerheid nog maar even met Lucas langs de huisarts gegaan. Die schrok en stuurde ons direct door. 

Na een CT-scan en een MRI bleek dat er iets zat wat er niet hoorde. Binnen een week werd Lucas geopereerd en werd er een biopt genomen uit zijn ooglid. Eerst werd gedacht dat het goedaardig was, maar al snel bleek dat het kwaadaardig was. Lucas was toen vier jaar. Mijn man en ik stortte volledig in. Je verwacht niet dat het je eigen kind overkomt.

Intensieve periode

Het behandeltraject duurde twee jaar. Het was een intensieve periode met veel behandelingen en een achtbaan aan emoties.

Lucas miste veel school en daarmee ook het contact met andere kinderen, terwijl hij juist heel sociaal is. In het PMC werd daar goed op ingespeeld waardoor Lucas toch op een aangepaste manier nog een vorm van onderwijs kon volgen. Ondanks alles heeft hij daar een fijne tijd gehad. In het begin vond hij het spannend om weer naar zijn eigen school te gaan, omdat hij geen haar meer had en bang was dat andere kinderen hem zouden uitlachen. Dat doet veel met je als ouder. 

Eerste ontmoeting

Elke woensdag kwamen de CliniClowns langs: Hop en Pop. De eerste keer dat ze bij Lucas op de kamer kwamen, maakte ze meteen indruk. Hop had een belletje achter zijn muts. Lucas kreeg een clownsneus en toen hij daarop drukte, ging het belletje af. Hij lag helemaal in een deuk.

Wat me is bijgebleven, is hoe Lucas met de clowns door de gangen rende. Hij had net een leeuwenmasker geknutseld en zij gingen volledig mee in zijn spel. Lucas praatte over de clowns en keek uit naar hun komst. Hij zocht ze zelf op als ze er waren. “Daar zijn ze weer,” zei hij dan. Op een gegeven moment werd hij zelfs herkend door Pop, die naar hem zwaaide als hij hem zag. Deze momenten gaven even wat lucht in een zware periode.

Lichtheid in het ziekenhuis

Na een behandeling van twee jaar voelde het ziekenhuis als een tweede thuis. Lucas was niet bang voor het ziekenhuis, maar we merkten wel dat hij een bepaalde controle wilde houden. Hij vroeg elke avond wat er de volgende dag zou gebeuren. Stap voor stap zagen we het steeds een beetje beter gaan. 

De ziekenhuisperiode was intens, maar voelde ook als een veilige omgeving. Het contact met het medisch personeel was goed. Ze waren er niet alleen voor Lucas, maar ook voor ons als ouders. Voor ons was het mentaal een zware tijd; ik heb bijna een jaar niet gewerkt. Juist dan is het zo fijn dat je bij iemand terecht kan en geholpen wordt met al je vragen. Ook de momenten met de clowns zijn dan van grote waarde. Kinderen hebben dit stukje plezier nodig en het is voor ouders zo waardevol om je kind op zulke momenten even te zien lachen.”