‘Als Fief binnenkomt, wordt alles even lichter’
Mitch (5) is een vrolijke, lieve jongen, maar zijn leven gaat niet vanzelf. Door zijn autisme en een zeldzame genetische afwijking is zijn wereld klein. Daarom is het zo bijzonder dat er al jaren iemand is die hem áltijd weet te bereiken, vertelt moeder Julia in dit verhaal.
“Het gaat wisselend met Mitch. Zijn weerstand is laag, hij is snel ziek en op zijn handen ontstaan steeds plekjes. Hij bijt erop als hij spanning voelt en door zijn eczeem zien zijn handjes er soms pijnlijk uit. Eten blijft lastig. Slapen gaat gelukkig beter dan eerst, maar hij is wel heel vroeg wakker. Dat maakt het voor ons allemaal best pittig.
We weten nog steeds niet veel meer over zijn aandoening. Dat blijft moeilijk. Je leeft in onzekerheid, altijd zoekend naar handvatten. En als er iets verandert, moet dat heel voorzichtig, stapje voor stapje.
Alles moet hetzelfde blijven
Mitch gaat naar het kinderdagcentrum, waar hij de laatste tijd vaak van groep wisselde. Dat doet veel met hem. Hij heeft tijd nodig om te wennen, en als de kinderen om hem heen niet bij hem passen, raakt hij uit balans. Gelukkig zit hij nu in een groep waar het goed voelt. Rustig, stabiel. Dat heeft hij nodig.
Ook thuis passen we alles aan. We verhuizen binnenkort zodat we een zorgunit aan huis kunnen plaatsen. Mitch wordt groter en sterker, en de zorg voor hem wordt ook steeds zwaarder. Niet alleen voor ons, maar ook voor zijn zusje wordt dit moeilijker om mee te maken. We kijken naar logeeropvang, maar ook dat moeten we heel rustig opbouwen. Voor Mitch mag niets in één keer veranderen.
En dan is daar Fief
Tussen alle zorgen door is er één lichtpuntje dat telkens terugkomt: CliniClown Fief. Ze kent Mitch al vanaf dat hij klein was. En Mitch kent haar. Als zij op het kinderdagcentrum langs komt, begint hij gelijk te dansen en te springen. En ik merk vooral aan hem dat hij rustiger wordt vanbinnen. Iets in haar maakt zijn wereld overzichtelijker.
Mitch raakt niet snel iemand aan, maar Fief wel. Ze krijgt knuffels, high fives, en soms eist hij meteen alle aandacht op zodra ze de ruimte binnenstapt. Hij is non-verbaal, dus hij vertelt zelf niks. Maar ik zie het aan alles: Fief betekent veiligheid voor hem.
Bij het kinderdagcentrum spelen ze samen met het kleine gitaartje. Eerst speelt Fief, dan Mitch, dan weer Fief. Hij volgt haar helemaal. In november was het weer zo ver, vier weken achter elkaar kwamen de CliniClowns langs, elke donderdag. Die periode merkte ik zoveel verschil. Er zat rust in hem. Blijdschap. Hij kwam thuis en straalde.
Dankbaar
Mitch staat letterlijk te springen als hij haar ziet. En als ik later hoor van de medewerkers hoe het bezoek ging, voel ik de dankbaarheid. Want wij kunnen hem thuis niet altijd bereiken zoals zij dat kan. Fief doet alsof het vanzelf gaat, maar wat zij brengt, is groot.
Voor Mitch is dat alles
Soms kan ik me zorgen maken over wat de toekomst brengt. Over artsen, uitslagen, veranderingen. Maar ik weet ook: als mijn eigen stress toeneemt, voelt Mitch dat meteen. Dus probeer ik praktisch te blijven. Doen wat nu nodig is. En dankbaar zijn voor wat werkt, zoals het spel met Fief.”