‘De clowns brengen reuring én rust’
Angeliek Doorlag is medewerker welzijn bij verzorgingshuis Sint Jozef in Leeuwarden. Zij ziet van dichtbij wat de bezoeken van de CliniClowns betekenen voor bewoners, familie én collega's.
“De CliniClowns zijn inmiddels vertrouwde gezichten bij ons, ze spelen hier al jaren. Je ziet bij sommige bewoners meteen herkenning als Soest en Piek er zijn. Zoals bij de meneer op de foto. Hij is nog goed van geest en kijkt altijd uit naar hun komst. Hij houdt van wat reuring en vrolijkheid en gluurt van tevoren al door het raam: wanneer komen ze? Als Piek en Soest binnenkomen, zie je de twinkeling in zijn ogen. ‘Wat fijn dat jullie er zijn!’ Eigenlijk is hij het ontvangstcomité.
Een andere bewoner zei laatst: ‘Onze vrienden zijn er weer!’ Die herkenning is zo fijn. Je merkt dat de clowns hier al langer komen en echt vertrouwde gezichten zijn. Dat geldt ook andersom: de clowns leren onze cliënten beter kennen en weten steeds beter hoe ze op hen in moeten spelen.
Ontroerend
Andere bewoners zitten echt in hun eigen wereld. Ook daar spelen de clowns goed op in. Met een liedje, een instrument, aanraking, een moment van echt contact. Zo is er iemand die altijd op bed ligt en bijna niet meer praat. Tijdens een moment met de clowns opende zij plotseling haar ogen en zei: ‘Wat zing jij mooi.’ Die momenten zijn echt ontroerend en zo waardevol.
Professionals
Als een van de bewoners zegt: ‘Nee, ik blijf in bed’, dan gaan de clowns er gewoon bij zitten. Ze spelen daar dan zachtjes muziek of zingen. Ze improviseren heel goed, tasten de situatie steeds af en blijven altijd respectvol, zodat bewoners zich even gezien voelen. Je ziet echt dat ze professionals zijn en een opleiding hebben gevolgd voor dit vak. Als het druk is of wat onrustig, brengen ze ingetogen spel: een zachte aanraking, een klein liedje. Als het rustig is, brengen ze juist reuring en mag het spel best wat groter.
Vooraf bespreken we de cliënten en de situaties. Soms kan iemand wat agressief reageren, maar de clowns schrikken daar niet van. Mijn collega’s vinden het ook heel fijn dat ze er zijn. Ze kijken dan even mee om het hoekje. En als een bewoner het even niet prettig vindt, kan diegene zich altijd terugtrekken in de andere (rustige) woonkamer.
Dankbaar
Wij kunnen zelf ook echt van de clowns leren. Ik zing nu bijvoorbeeld weleens voor een bewoonster die dat fijn vindt en daar rustig van wordt. En er was een andere bewoonster die verbaal en non-verbaal soms agressief kon reageren. Zij werd helemaal rustig toen Piek voor haar ging zitten. Vol verbazing keken we toe. De familie was heel dankbaar voor de mooie momenten die zij nog heeft mogen beleven.”