×

CliniClown Tup speelt op zijn accordeon, clownsmaatje Stoei maakt een dansje met een bewoonster. Activiteitenbegeleidster Marijke Thibaudier van Patyna-WoonZorgcentrum De Flecke vertelt in dit verhaal hoe ze meegeniet met de bewoners met dementie: “Er gebeurt echt wat met de mensen. Dit is welzijn.”

“Net voordat de CliniClowns langskomen, is een bewoonster erg gespannen en onrustig. Ze voelt zich gewoon niet prettig. Tot het moment dat de clowns binnenlopen. De ontspanning treedt op slag in. Mevrouw is dol op muziek, dat blijft ook het langste hangen in het brein. Haar ogen stralen nu, ze geniet zichtbaar van het dansje en de aandacht. Dit vrolijke moment, al duurt het maar even, is voor haar heel waardevol. Ze krijgt afleiding en ontspanning, is weer even blij.

De CliniClowns komen hier in Joure eens in de zes weken. Ik had ze tijdens mijn opleiding al eens zien spelen in een ander zorgcentrum voor bewoners met dementie. Mijn collega Mattie zei: “Laten we het hier een keer proberen.”

Verbinding

Meestal komen de clowns binnen terwijl clown Tup op zijn instrument speelt en Stoei een liedje zingt, soms zingen bewoners spontaan mee. De clowns voelen haarfijn aan welke kant ze op kunnen met de mensen. Als ze in de huiskamer zijn ontstaat er soms echt verbinding, zoals de afgelopen keer. We zongen samen liedjes, je zag een groep ontstaan. Een andere keer tekende Tup onze bewoners, mensen vonden het fantastisch.

De clowns spelen ook bij bewoners op de kamer. Zoals bij dat echtpaar dat vrijwel altijd op hun appartement zit. “U speelde vroeger toch ook muziek?” Dat weet Tup nog van de vorige keer. Er ontstaat een vrolijk gesprek over muziek. Clown Stoei legt intussen een doek op de grond: dat is het podium. Daarop wordt even gespeeld, het paar kijkt glunderend toe.

Geef mensen met dementie de lach die doet leven.

Prikkels

Mattie of ik lopen meestal mee met de CliniClowns. Wij weten: deze mijnheer is niet in zijn hum, een andere bewoner heeft juist behoefte aan een opkikker. De samenwerking is heel prettig. Als ik zie dat iemand genoeg prikkels heeft gehad, is een blik naar de clowns genoeg. Dan zegt Tup: “Kom, we gaan weer eens verder.”

Volkomen onverwacht

De clowns triggeren emoties, tot tranen aan toe worden mensen soms geraakt. “Laat maar komen hoor”, zeg ik dan, die gevoelens mogen er zijn. Elk bezoek is weer anders. Groot spel of een klein liedje voor iemand die in bed ligt en diep in zichzelf verzonken is. Het gebeurt weleens dat iemand die normaal gesproken nergens meer op reageert ineens glimlacht. Volkomen onverwacht is er dan toch contact. Kippenvel hoor, dan heb je echt wat bereikt.”

Gun jij de mensen met dementie een lach die doet leven? Doneer nu.